28/03/2018

Op zaterdag 17 maart druppelden acht LCW-ers plus 7 partners en 12 Lions uit Recklinghausen, zes van hen met partners, binnen bij het Park Hotel aan de Westersingel in Rotterdam.


Organisator Bart Parmet had alles perfect georganiseerd, met één uitzondering: het weer. Een strak blauwe lucht en een stevige bries, uit Siberië, gevoelstemperatuur -16°C. Dat weerhield overigens niemand ervan om te genieten van een lunch in de relatief nieuwe Markthal, bij het volgens krantenberichten failliete Jamie Oliver. Het restaurant oogde overigens springlevend en alles smaakte uitstekend. Die Markthal is een fenomeen, visueel open naar buiten, met uitzicht op bewoonbare gekantelde kubussen, maar gelukkig wel met een glazen wand van het buitengebeuren gescheiden. De marktwaar binnen is van hoge kwaliteit, uit veel windstreken, en stevig geprijsd.

Lopend naar de Spido steiger onder de Erasmusbrug, voor een rondvaart door de haven. We zagen mooie kadesilhouetten inclusief oude en allengs hogere nieuwe pogingen tot wolkenkrabber, met aan de kades al dan niet gepensioneerde schepen. Van de kade liepen we weer naar het hotel door de snijdende kou. Daarna ’s avonds diner op de Euromast. Daar was het lekker warm van binnen en door de heldere lucht was ook het uitzicht top. Het bedienend personeel bediende rustig en liet genoeg ruimte om de wijnconsumptie een kans te geven – en de conversaties. Terug tegen middernacht.

Op zondag 18 maart gingen we, na het goed verzorgde ontbijt in het Bilderberg Parkhotel, met het volledige Recklinghausen team en een gehalveerde LCW delegatie richting Hoek van Holland, bestemming Maeslantkering, bij Bart nog bekend uit zijn vorige werk bij de Deltacommissie. Twee gigantische draaideuren één aan de noordzijde, de ander aan de zuidzijde van de Maas “groter en zwaarder dan de Eifeltoren”, die boven water helder witte buizen toonden. De draaisluizen kunnen in geval van nood de rivier in gedraaid worden, waarna ze met ingepompt water vast als een huis de waterstroom uit de zee tegenhouden voor zeker een dag. Een kundige werkstudent van de TH Delft gaf uitleg, ook buiten, totdat de Siberische temperaturen ons weer naar binnen deden gaan, alwaar een lunch van de voor buitenlanders en Nederlanders onmisbare broodjes kroket en andere behapbare broodjes.

Onze Duitse vrienden waren onder de indruk van al het moois, esthetisch en technisch, en het mag gezegd, ook schrijver dezes, die nog wel eens terug wil - in de zomer.